[ การเปลี่ยนแปลง. ]

posted on 13 Nov 2011 21:48 by 23rd-hint in Tale

.

.

.

กาลครั้งหนึ่งในคืนที่คราคร่ำไปด้วยกลุ่มเมฆหมอก
ไม่มีสายฝน ไม่มีแสงดาว
ทุกอย่างรอบข้างกลายเป็นสีเทาจนหมดสิ้น!
เด็กหญิงถือเศษผ้าเก่ายับย่นไว้ในอุ้งมือ
เศษผ้าเก่าสีเทามอซอ
ชะเง้อหน้ามองหารถโดยสารสีเทาเพื่อเดินทางออกจากเมืองแห่งนี้
เมืองที่มีแต่สีเทา
ดวงตาเป็นประกายฉายแววแห่งความหวังเรืองโรจน์
เมื่อเห็นม้าวิ่งสองตัวทะเล่อทะล่าฝ่ากลุ่มหมอกมาจากความเทาทมิฬ
ยานพาหนะแห่งการเดินทางครั้งสำคัญ
ยานพาหนะแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่
หยุดจอดตรงหน้า 
เป็นม้าผอมเกร็งสองตัวกับอุปกรณ์ล้อลากที่ไม่มีแม้แต่ที่นั่งหรือที่กั้นแดดกันฝน
เด็กหญิงไม่ชะงักคิดหรือลังเลแม้แต่น้อย
กระโดดขึ้นกระดานเปล่าติดล้อพร้อมจับเชือกแน่น
ยึดตัวเองให้มั่น
คนเราเริ่มต้นการเปลี่ยนแปลงที่ต่างกัน
เพียงแค่อย่ารีรอม้าตัวต่อไปก็พอ ... เด็กหญิงคิด

 

ม้าผอมสองตัววิ่งกระเหยาะกระแหยะไปจนพ้นชายแดนแห่งเมืองสีเทา
มีประตูบานใหญ่สีเทาเปิดกว้างสำหรับการเข้าออกของเมือง
ถือว่าเป็นการเดินทางที่ยาวนาน ... แต่เร็วกว่าเมื่อเทียบกับเดินทางเท้า
มันคงดีกว่านี้ หากหล่อนเจอม้าเร็วตอนเริ่มต้น
แต่คงเลวร้ายกว่านี้ หากหล่อนไม่เจอม้าเลยสักตัว

 

อีกด้านหนึ่งของประตูสีเทา
มีเมืองสีขาวโพลน
ตึกราม พื้นทางเดิน และผู้คน ล้วนเป็นสีขาวโพลน
เด็กหญิงยังคงกำเศษผ้าเก่ายับย่นยู่ยี่
ย่างก้าวเิดินมองไปยังอาณาเขตรอบ ๆ
พร้อมจูงม้าแห้งสองตัวเดินตามมาติด ๆ
หล่อนดูสะดุดตา
ด้วยเสื้อผ้าสีเทา และใบหน้าที่เลอะเปรอะเปื้อนด้วยคราบสีเทา
คงทำให้ใคร ๆ รู้ว่าหล่อนมาจากเมืองสีเทา
แต่นั่นไม่สำคัญ
คนเรามีที่มาต่างกัน
เพียงแค่รู้ว่าเรากำลังอยู่ที่ไหน ทำอะไรก็พอ ... เด็กหญิงคิด
และหล่อน กำลังเริ่มต้นการเปลี่ยนแปลง

 

เด็กหญิงเดินผ่านเมืองสีขาวโพลนไปไม่นาน
ก็ถึงประตูทางออกของเมืองนี้
เมืองสีขาวโพลนเป็นเมืองเล็ก ๆ 
ทำให้ไม่เสียเวลาในการเดินทางมาก
หล่อนให้ม้าหยุดพักกินกอหญ้าเล็ก ๆ ข้างเมือง และถือโอกาสพักผ่อน
ก่อนเริ่มออกเดินทาง
มันคงดีกว่านี้ หากหล่อนมีอาหารที่เพียงพอสำหรับม้า
แต่คงเลวร้ายกว่านี้ หากหล่อนไม่เจอกอหญ้าเลยสักกอ

 

เมื่อเดินผ่านแผ่นดินแห้งแล้งอันเป็นรอยต่อของเมืองสองเมืองไปได้สักครู่หนึ่ง
ประตูเมืองที่หล่อนจะใช้เป็นจุดเริ่มต้นการเปลี่ยนแปลงก็ปรากฏตรงหน้า
หญิงสาวปาดเหงื่อ หัวใจเต้นระทึก
ประตูบานใหญ่อลังการเปิดอ้ากว้างราวกับกำลังรอต้อนรับหล่อนอยู่
เด็กหญิงลงจากกระดานล้อเลื่อน จูงม้าสองตัวที่บัดนี้มีกำลังวังชาอ่อนล้าเต็มที่
มันเดินอ่อนระโหยโรยแรงตามหลังเด็กหญิงมาอย่างเชื่องช้า
เด็กหญิงยังคงกำเศษผ้ายับย่นสีเทาในมือ
กวาดสายตามองเมืองแห่งการเปลี่ยนแปลงอย่างตื่นตา
คราคร่ำไปด้วยกลุ่มเมฆหมอก
ไร้ซึ่งแสงดาว ไร้ซึ่งสายฝน
ทุกอย่างรอบข้างล้วนเป็นสีเทา
หล่อนเดินมาหยุดที่ประตูไม้เก่า ๆ ที่เคยคุ้น
เสียงคนเอ่ยตะโกนเซ็งแซ่ในละแวกนั้น
ก่นด่าเกี่ยวกับการหายตัวไปของเด็กหญิงโดยไม่บอกกล่าว
แต่นั่นไม่สำคัญ
คนเรามีสิ่งที่อยากทำต่างกัน
แค่รู้ว่าเราอยากทำอะไรก็พอ ... เด็กหญิงคิด
และหล่อนกำลังเริ่มต้นการเปลี่ยนแปลง

 

 

ในสถานที่เดิม และวิถีเดิม ๆ
คล้ายกับการเริ่มต้นวาดภาพลงในกระดาษที่วางไว้อยู่แล้วบนโต๊ะ
สมถะ และ เรียบง่าย
แล้วใครกันจะมองเห็นถึงการเปลี่ยนแปลง !?!
แ่ต่นั่นไม่สำคัญ
คนเรา มีรูปแบบของ "การเปลี่ยนแปลง" ที่ต่างกัน
แค่รู้่ิอยู่ในใจว่าเปลี่ยนแปลงอย่างไรก็พอ ... เด็กหญิงคิด

 

 

 

 

และมัน .. เปลี่ยนแปลงไปแล้ว !

 
.
.
.

Comment

Comment:

Tweet

Tags